Het begon in het voorjaar. Ik volgde een massage masterclasses rond het vrouwelijke bekken, de heupen en de buik. Een opleiding waar ik enorm naar uitkeek. Ik was er zo nieuwsgierig naar, misschien zelf een beetje gefascineerd door. Want het bekken is zo’n bijzondere plek in het vrouwenlichaam.
Een plek waar leven kan ontstaan. Maar ook een plek waar verdriet, spanning, gemis of moeilijke ervaringen hun sporen kunnen nalaten. En toch is het een zone die tijdens massages maar weinig aandacht krijgt. Na die masterclasses was ik echt excited. Ik voelde: hier zit iets in.
Alleen was er ook iets anders. Ik bied in mijn praktijk eigenlijk geen lichaamsmassages aan. Ik werk al jaren vanuit het gelaat, hoofd, nek, schouders en decolleté. En plots masseerde ik de onderrug, heupen, buik, het bekken en de bovenbenen. Dat voelde anders. Intiemer ook. Ik moest zelf mijn eigen weg in zoeken.
Ik kreeg het niet in de vingers
De weken daarna mocht ik verschillende vrouwen masseren. Ik oefende. Ik voelde. Ik probeerde de technieken meer eigen te maken. Maar toch… Ik kreeg het niet helemaal in mijn vingers. Er bleef iets knagen. Ik voelde weerstand tijdens de massage en begon op een bepaald moment zelfs te twijfelen of deze behandeling wel bij mij paste.
Wat me opviel: niemand maakte opnieuw een afspraak voor deze massage. Iets dat ik niet gewoon ben. Voor mijn andere behandelingen wel. Vrouwen komen terug voor hun Beauty & Soul Treatment of een andere massage, maar hiervoor niet. En natuurlijk begon ik daarover na te denken.
“Was de massage niet goed genoeg”
“Voelde het misschien te intiem”
“Paste het gewoon niet in mijn praktijk”
Of misschien nog eenvoudiger:
“Is dit gewoon niets voor mij”
Ik besliste om het even los te laten en het (even) niet meer aan te bieden.
Tot ik begon te beseffen dat die weerstand misschien niet bij de vrouwen lag… Misschien zat ze bij mij.
Want ook ik heb een verhaal met mijn bekken
Het vrouwelijke bekken is voor mij geen neutrale plek in het lichaam. Ik heb zelf jarenlang heel zware endometriose gehad. Op mijn dertigste onderging ik uiteindelijk een grote operatie waarbij mijn baarmoeder, eierstokken en eileiders werden verwijderd. En daarmee kwam ook definitief een einde aan onze kinderwens.
Wij hebben geen kinderen. Ik vertel daar niet zo vaak over. Niet omdat ik het niet kan of wil vertellen, maar omdat het vandaag geen verdriet meer is dat mijn leven bepaalt. Dat was ooit anders. Er is een periode geweest waarin dat verlangen er wél was. Waarin we een beeld hadden van hoe ons leven eruit zou zien en waarin we afscheid hebben moeten nemen van dat beeld.
We hebben daar om gerouwd. En ergens onderweg hebben we ons leven opnieuw ingevuld. Anders dan we ooit hadden gedacht. Maar daarom niet minder mooi. Integendeel! Ik kan vandaag oprecht zeggen dat wij gelukkig zijn met het leven dat we hebben. Met wat er wél is. En zelfs met wat er niet is.
Soms stel ik mezelf die vraag nog.
“Heb ik dit echt een plaats gegeven? Of heb ik het zo diep weggestopt dat ik er niet meer bij kan?”
Maar nee. Het voelt niet verdrongen. Het voelt als een stuk van mijn leven waar verdriet is geweest, waar we doorheen zijn gegaan en waar uiteindelijk rust is gekomen. En misschien was net daarom mijn eigen weerstand tijdens die massage zo interessant.
Want je kan met je hoofd denken dat iets helemaal verwerkt is en toch merken dat een bepaalde plek in je lichaam nog een betekenis voor je draagt. Niet noodzakelijk als pijn. Maar als geschiedenis.
En toen ging mijn telefoon
Op een bepaald moment kreeg ik telefoon van een van de eerste vrouwen die deze massage van mij had gekregen. Ze vroeg of ik toevallig nog een plekje voor haar had. Ze wilde heel graag opnieuw komen voor net dié massage: A Woman’s Touch. Ze vertelde me hoeveel die vorige behandeling haar had gedaan.
En ik weet nog dat ik dacht:
“Huh? Deze massage?
Net die behandeling waarover ik zo aan het twijfelen was. Maar ik kon ook niet nee zeggen tegen haar. Omdat ik de sprankel in haar stem zo hoorde, haar verlangen om dit opnieuw te ervaren. Toeval of niet, maar er was onverwacht ruimte vrijgekomen in mijn agenda en ik kon haar ontvangen.
Ik deed de massage opnieuw. Dezelfde zone. Dezelfde technieken. Dezelfde handen. En toch voelde het anders. Misschien omdat ik op dat moment niet meer zo hard bezig was met de vraag of ik het wel goed deed. Ik ging minder nadenken en meer voelen. Ik hoefde die plek niet te begrijpen. Ik hoefde niets op te lossen. Ik mocht gewoon aanraken. En zij mocht ontvangen. Dat klinkt misschien heel eenvoudig, maar voor mij veranderde daar iets.
Een tweede verhaal dat heel dichtbij kwam
Niet veel later mocht ik de zus van mijn vorige klant ontvangen voor de A Woman’s Touch massage. Ook haar naam deel ik bewust niet. De vrouwen over wie ik schrijf zijn gekend en hun verhaal is van hen. Ik deel alleen dat kleine stukje dat nodig is om mijn eigen verhaal te kunnen vertellen.
Deze vrouw zit midden in een zwaar fertiliteitstraject. Een enorme kinderwens. Onderzoeken. Hormonen. Behandelingen. Wachten. Hopen. Teleurstelling. En dan soms opnieuw de moed vinden om weer verder te gaan. Wanneer een vrouw door zo’n traject gaat, wordt haar buik bijna een plek waar voortdurend iets mee moet gebeuren.
Bekeken worden. Onderzocht worden. Geprikt worden. Behandeld worden. Opnieuw wachten op wat het lichaam wel of niet zal doen.
En terwijl ik haar masseerde, voelde ik hoe hard dit verhaal bij mij binnenkwam. Omdat ik een stukje van dat verlangen kende. Niet haar verhaal of haar traject, want iedere vrouw beleeft dit anders. Maar ik ken wel het verlangen naar een kindje dat uiteindelijk onbeantwoord blijft. En ik weet hoe groot dat kan zijn. Hoe moeilijk het soms is om uit te leggen wat dat met je doet.
Wie zorgt er voor de vrouw?
We hebben gelukkig ongelooflijk veel medische mogelijkheden rond fertiliteit, en die medische zorg is zo belangrijk. Maar achter alle onderzoeken, resultaten, hormonen, echo’s en behandelingen zit ook gewoon een vrouw. Een vrouw die hoopt. Die soms bang is. Die misschien boos is op haar lichaam. Die de ene dag vol goede moed verdergaat en de volgende dag niet meer weet hoe. En ik denk dat die emotionele kant nog té vaak onderschat wordt.
Niet omdat niemand om die vrouw geeft. Maar omdat de focus tijdens zo’n traject begrijpelijkerwijs zo sterk ligt op het doel: zwanger worden. Terwijl haar lichaam ondertussen zoveel ondergaat. Haar buik. Haar bekken. Haar vrouw-zijn.
Ik kan daar niets aan veranderen. Ik kan een kinderwens niet vervullen. Ik kan geen verdriet wegnemen. En een massage is geen behandeling voor onvruchtbaarheid. Dat wil ik heel duidelijk zeggen.
Maar wat ik wél kan doen, is een vrouw aanraken zonder iets van haar lichaam te verwachten. Gewoon warmte, olie, zachte handen en tijd. Een lichaam dat even alleen maar mag ontvangen.
En plots begreep ik mijn eigen weerstand
Ik dacht aanvankelijk dat ik gewoon een nieuwe massagetechniek aan het leren was. Maar voor mij bleek het over iets anders te gaan. Over vertrouwen. Over hoe dichtbij je als behandelaar soms mag komen. Over een gebied dat voor iedere vrouw een totaal andere betekenis kan hebben. Voor de ene vrouw is haar bekken verbonden met het dragen en baren van haar kind(eren). Voor een andere met een kinderwens die niet vervuld werd. Voor iemand anders met een operatie, pijn, verlies, seksualiteit, ouder worden of simpelweg jarenlang spanning vasthouden. En voor nog een vrouw hoeft er helemaal geen groot verhaal achter te zitten. Ook dat mag.
Niet ieder lichaam hoeft een trauma of emotie te dragen om zachte aandacht te verdienen. Dat besef vind ik misschien nog het belangrijkste.
Daar groeide A Woman’s Touch verder
Wat begon als een masterclasses waarvan ik na afloop dacht hier wil ik iets mee doen, werd uiteindelijk veel persoonlijker dan ik had verwacht. Mijn eigen verhaal kwam erin terug. De verhalen van vrouwen die ik mocht aanraken kwamen erbij. En langzaam begon ik te voelen welke plaats deze massage binnen Beauty & Soul mocht krijgen.
Niet als een behandeling die iets moet fixen. Niet omdat ik denk dat we alles wat we voelen moeten loslaten of verwerken. Maar als een heel vrouwelijk lichaamsritueel waarin ook die delen van ons lichaam aandacht krijgen die we zo vaak vergeten.
De onderrug.
De heupen.
De bovenbenen.
De buik.
Het bekken.
Zacht, warm en met heel veel respect voor de grenzen van iedere vrouw. Zo is A Woman’s Touch gegroeid. En misschien moest ik daarover eerst zelf die weerstand tegenkomen. Om te beseffen dat ze me niet vertelde dat ik ermee moest stoppen. Ze vroeg me alleen om wat dieper te voelen waarom dit werk mij zo raakte.
En dat antwoord zat dichterbij dan ik dacht.
In mijn eigen verhaal.
Misschien herken je iets in mijn verhaal?
Misschien draagt jouw buik of bekken ook een eigen geschiedenis. Of misschien verlang je gewoon naar een behandeling waarin je lichaam even niets hoeft en jij alleen maar mag ontvangen. Vanuit alles wat ik hierboven met je deelde, groeide A Woman’s Touch verder uit tot het vrouwelijke lichaamsritueel dat het vandaag is.
Wil je ontdekken wat deze massage precies inhoudt?
Lees hier meer over A Woman’s Touch.
With Love & Joy!
Kim De Backer
